W VI/VII wieku u progu średniowiecza życie teatralne ulegało zanikowi. Powodem był upadek cywilizacji Cesarstwa Rzymskiego oraz bardzo małym zainteresowania antyczną literaturą. Kościół miał wtedy dużą władzę, dlatego mogły odbywać się tylko widowiska religijne, które realizowane były w kościele.
Średniowiecze to okres, w którym kształtował się dramat liturgiczny. Osoby uczestniczące w nabożeństwie stawały się aktorami, wcielali się w role, których wymagała sytuacja. Posługiwali się oni wówczas ruchem, gestem oraz śpiewem.
Oficja miały konwencję bardziej teatralną. Brali w nich udział również księża, klerycy oraz żący przebrani w odpowiednie kostiumy. Te formy teatralne zostały zakazane w połowie wieku XVI przez sobór trydencki.
W wieku XII pojawiły się misteria. Ta forma teatralna prezentowała najczęściej tematykę Nowego Testamentu uzupełniną elementami starotestamentowymi.
Po jakimś czasie aktorzy wyszli z kościołów na place miast. Przedstawienia teatralne stawały się bardziej rozbudowane, trwały też długo od kilku do kilkunastu godzin. Niekiedy trwały one kilka dni, a nawet tygodni. Akcja w misteriach toczyła się na dwóch płaszczyznach: ziemskiej oraz pozaziemskiej. Istotną formą teatralną w średniowieczu był moralitet, który ukazywał dzieje człowieka, który walczy z pokusami i przechodzi na drogę cnoty.